عشرى از أعشار فضايل علي بن أبي طالب را نتوانند نوشت « 1 » . وكلينى وديگران از حضرت امام محمد تقي عليه السّلام روايت كرده‌اند كه : در شب قدر نازل مىشود بر امام زمان تفسير جميع أمور كه تعلق به أو دارد وآنچه تعلق به أهل زمان أو در غيبت أو دارد ، ودر أوقات ديگر هر روز از علم خاص وعلم مكنون وعجيب مخزون خدا بر امام نازل مىشود ؛ پس حضرت اين آية را خواندند « 2 » . واين حديث دلالت دارد بر آنكه مراد از كلمات ، علومى است كه از جانب خدا بر حضرت رسول صلّى اللّه عليه وآله وسلّم وأئمة عليهم السّلام نازل مىشود واين آية نيز داخل فضايل ايشان است . چهارم : قُلْ لَوْ كانَ الْبَحْرُ مِداداً لِكَلِماتِ رَبِّي لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ أَنْ تَنْفَدَ كَلِماتُ رَبِّي وَلَوْ جِئْنا بِمِثْلِهِ مَدَداً « 3 » يعنى : « بگو - يا محمد : - اگر بود دريا مداد براي نوشتن كلمات پروردگار من ، هرآينه آخر شدى دريا پيش از آنكه تمام شود كلمات پروردگارم واگر چه بياوريم مثل آن دريا را مداد » ، ودانستنى كه در تفسير أهل بيت عليهم السّلام مراد از كلمات ، فضايل وعلوم ايشان است كه پيوسته از جانب خدا بر ايشان فايض مىشود وهرگز آخر نمىشود ، چنانكه بعد از اين نيز مذكور خواهد شد ، وأحاديث در تفسير كلمة اللّه به أئمة عليهم السّلام بسيار است . پنجم : فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ « 4 » يعنى : « چون آدم از بهشت فرود آمد به زمين پس فرا گرفت وقبول كرد آدم از پروردگار خود كلمه‌اى چند را ، پس حق تعالى قبول كرد توبهء أو را ، بدرستى كه اوست بسيار قبول كنندهء توبهء توبه‌كنندگان ومهربان است نسبت به ايشان » . ودر اين كلمات ، اختلاف بسيار است كه در جلد أول ذكر كرده‌ايم ، وكلينى وابن بابويه

--> ( 1 ) . كنز الفوائد 129 ؛ مائة منقبة 176 ؛ طرائف 139 ؛ مناقب خوارزمي 2 و 235 ؛ كفاية الطالب 251 . ودر هيچ‌يك از اين مصادر عبارت « عشرى از أعشار » نيامده است . ( 2 ) . كافى 1 / 248 . ( 3 ) . سورهء كهف : 109 . ( 4 ) . سورهء بقره : 37 .